De geschiedenis van het tiny house

Hoe en wanneer begon de tiny house-beweging en hoe werd ze zo populair?

#vagabondhaven #tinyhousemovement #tinyhousehistory

Mijn eerste tiny houses zag ik zo'n twintig jaar geleden tijdens een reis door Nieuw-Zeeland. Het waren geweldige, eigenzinnige bouwsels die over de binnenwegen van het land reden en eruitzagen alsof ze uit een kinderboek waren ontsnapt: kriskras houtwerk, scheve daken, gekleurde ramen en uitschuifbare veranda's. Waarschijnlijk zelfgebouwd, en waarschijnlijk met net zoveel plezier gebouwd als je maar kunt hebben bij het bouwen van iets!

Op diezelfde reis raakte ik bevriend met Emery en Dawn, een geweldig stel van in de 70, dat in een omgebouwde schoolbus ergens in de Nieuw-Zeelandse bush woonde. Ze hadden het grootste deel van hun volwassen leven in deze en andere zelfgebouwde huizen gewoond. Voor hen waren tiny houses niets nieuws: ze bestonden al heel lang. Maar hoe lang precies? Wanneer begon de tiny house-beweging?

Je zou kunnen zeggen dat tiny houses al bestaan sinds het allereerste begin van de bouwkunst van onze soort. Want voordat we villa's, landhuizen en kastelen gingen bouwen, bouwden we natuurlijk eenvoudigere en kleinere onderkomens. En ook verderop in de geschiedenis, dichter bij onze tijd, toen degelijke huizen de norm werden en groter beter werd, zijn er altijd zwervers, nomaden, woonwagenbewoners en andere reizigers geweest die in kleinere en vaak mobiele huizen bleven wonen.

De tiny house-beweging als uitgesproken tegenbeweging is echter een vrij recent verschijnsel: ze begon pas zo'n 20-⁠30 jaar geleden als een cultureel populair alternatief voor de moderne trend dat het gemiddelde huis steeds groter en duurder werd, en ze begon in de VS.

Hier volgt een heel ruw overzicht van een paar belangrijke mijlpalen van deze beweging. Van de eerste culturele uitingen in de vorm van literatuur uit de jaren 70 -⁠ 90, via de eerste optredens van Jay Shafer en andere pioniers in de grote media, tot de hypotheekcrisis van 2008 die de beweging urgentie en meer vaart gaf, en ten slotte de hype in het decennium daarna, aangewakkerd door internet, waardoor tiny house-wonen van een randverschijnsel uitgroeide tot iets waar bijna iedereen van gehoord heeft:

1973 Lloyd Kahn en Bob Easton brengen het naslagwerk Shelter uit, een van mijn absolute lievelingsboeken “… over eenvoudige huizen, natuurlijke materialen en menselijke vindingrijkheid […] over ontdekken, hard werken, de vreugde van zelfvoorziening en vrijheid”.

1998 The Not So Big House van Sarah Susanka wordt een bestseller. Het is een oproep om van kwantiteit naar kwaliteit te gaan: de ruimte zo goed mogelijk benutten in plaats van zoveel mogelijk ruimte.

2000 Het tiny house van universiteitsdocent Jay Shafer staat op de voorpagina van een krant in Iowa en trekt veel belangstelling. Rond dezelfde tijd begint Shafer ook het eerste professionele bedrijf dat tiny houses verkoopt: de Tumbleweeds Tiny House Company.

2002 Samen met Gregory Johnson, Nigel Valdez en Shay Salomon richt Shafer in 2002 de Small Houses Society op, met als doel onderzoek naar en ontwikkeling van kleinere woonruimtes te steunen.

2007-⁠2008 Na de hypotheekcrisis zakt de woningmarkt naar een dieptepunt, waardoor de belangstelling voor tiny houses tot ongekende hoogte stijgt.

2009-heden Dankzij internet en sociale media krijgen tiny houses enorm veel media-aandacht. Tv-programma's zoals Tiny House Nation en Tiny House Hunters, talloze blogs en boeken maken tiny houses populairder en bereikbaar voor het grote publiek. Naast doe-het-zelvers duiken er steeds meer professionele bouwers van tiny houses op, niet alleen in de VS en Oceanië, maar zelfs in landen als Japan, Spanje, Groot-Brittannië en Duitsland.

De tiny house-beweging gaat verder dan het individu: de laatste jaren zien steeds meer organisaties, steden en regio's de mogelijkheden van tiny houses als oplossing voor woningtekorten en efficiënter grondgebruik.